Hizmet : İş sözleşmesinin unsurlarından ilki Hizmet unsurudur. Hizmet, işçinin iş sözleşmesi ile yerine getirmeyi taahhüt ettiği borçtur. İş sözleşmesinde hizmet, insan emeğine dayalı olarak fikri veya bedeni olarak iş görmesidir. Hizmet her ne kadar insan emeğinden kaynaklanan bir ekonomik faaliyet olarak tanımlanmış olsa da , yapılan işin ekonomik bir yarar sağlayıp sağlamadığı işveren tarafından takdir edilecektir. İşçi kendisinden talep edilen işi yapmak suretiyle hizmet unsurunu yerine getirmiş olacaktır. Hizmet unsurunun gerçekleşmesi için işçinin fiilen çalışmasına da gerek olmadığı durumlar mevcut olup, bazen işçinin işverenin emrine hazır bulunması da hizmet unsuru için yeterli olacaktır. İş sözleşmesindeki hizmet unsuru, aktif ve olumlu hareketlerle sağlanacaktır, olumsuz bir edimle, örneğin bir şeye katlanma veya bir şeyi yapmaktan kaçınma şeklinde hizmet söz konusu değildir.

Ücret : Ücret ödemesi , iş sözleşmesi ile işverenin yerine getirmeyi taahhüt ettiği borcudur. Borçlar Kanunu 314. Maddesinde, işin niteliğine göre o hizmet ancak ücret karşılığında yapılabilirse iş sözleşmesi kurulmuş olur demektedir. Ücret hususunu içermeyen bir sözleşme iş sözleşmesi sayılmayacaktır.

• Ücret nakten ödenecek bir tutar olmalıdır.
• Nakten ödenen bu tutar para olarak anlaşılmalıdır.
• Ücret iş sözleşmesinde açıkça kararlaştırılmış olmayabilir. Durumun gereklerine göre belirlenebilir olması yeterlidir.
• Ücretin işveren tarafından ödenmesi zorunluluğu bulunmamaktadır. Üçüncü kişiler için de işçiye ücret ödenmesi imkanı mümkündür.
• İşverenin işlerinin kötüye gitmesi durumunda da işverenin ücret ödeme yükümlülüğü devam eder.

Bağımlılık : İş sözleşmesinin, konusu insan faaliyeti olan diğer sözleşmelerden ayrıldığı en önemli nokta bağımlılık unsurudur. Anayasa Mahkemesi kararında, iş sözleşmesini iş görmeye ilişkin diğer sözleşmelerden ayıran bu bağlılık unsurudur. İş sözleşmesinde işçi az veya çok işverene bağlıdır. Yani o, çalışmasını, hizmetini işverenin gözetimi ve yönetimi altında yapar denmektedir. 4857 sayılı kanun da iş sözleşmesi tanımında bağımlılık unsuruna açıkça yer vermiştir. Yargıtay bazı kararlarında bağımlılık unsurunun gerçekleşmesi için işin işverenin işyerinde yapılması şartını aramış ise de, aslında bağımlılık unsuru, işin belli bir organizasyon dahilinde,  işverenin emir ve talimatları doğrultusunda yapılıyor olması kaydı ile, işverenin işyeri dışında yapılmasını kapsar. Bu durum özellikle, evden çalışma durumunda çalışanın bağımlılık durumumun ispatı için önem taşır.